Franciszek Starowieyski (1930-2009), tworzący również pod pseudonimem Jan Byk, pochodził ze szlacheckiej rodziny, pieczętującej się szwajcarskim herbem Biberstein. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie. Znamy go przede wszystkim jako grafika, malarza, scenografa, autora plakatów, ilustracji, opracowań graficznych książek oraz aktora. Był pomysłodawcą i realizatorem spektakli Teatru Rysowania, w czasie których na oczach publiczności powstawały wielkoformatowe kompozycje. Był wykładowcą w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Tworzył w pracowniach w Warszawie i Paryżu, a związany był również z galeriami w Nowym Jorku i Rzymie. Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą.

Starowieyski był także znawcą i kolekcjonerem sztuki. Utrzymywał, że wcielił się w niego duch żyjącego w XVII wieku przodka i od 1970 r. konsekwentnie antydatował wszystkie prace o 300 lat wstecz. Swoje rysunki opatrywał często niemieckimi komentarzami stylizowanymi na XVII – wieczną kaligrafię. Na płótnach Starowieyskiego pojawiają się kłębowiska nagich kobiecych ciał, co zdradza fascynację artysty barokiem. Jego twórczość cechuje fascynacja ciałem kobiecym o „rubensowskich” kształtach, choć jak sam powiedział: Nagość na moich obrazach zwykle nie jest pociągająca. Niewiele kobiet rysuję „na seks”, raczej „na alegorię”. Wszystko zależy od idei malarza. Często posługuję się w rysunkach ciałem kobiety, gdyż ono najlepiej funkcjonuje symbolicznie. Upodobanie do barokowej estetyki przejawiało się również w charakterystycznym dla artysty makabrycznym poczuciu humoru. Stworzył oryginalny surrealistyczno–groteskowy styl wypowiedzi plastycznej.

Wystawa czynna od 14 lutego do 28 marca 2010 r.